Ik ben 3 december naar Ruben & Nathan geweest. Het was echt heel leuk. In het begin was het wel even stressen. We hadden gepland dat we rond 7 uur in Arnhem zouden zijn. Dat waren we ook wel, maar in Arnhem aangekomen hebben we 3 kwartier rondgereden op zoek naar het Posttheater. We waren echt even bang dat we te laat zouden komen, dus wilden we naar het station rijden en daar een taxi nemen die ons naar het Posttheater zou brengen. Dus wij de bordjes naar het station volgen, en dat bleek station Velperpoort te zijn. We waren dus eigenlijk per ongeluk bij het posttheater aangekomen, maar wel op tijd. We hadden voor niks zitten stressen, want we moesten nog een half uur wachten voordat we de zaal in konden. Gelukkig stonden we redelijk vooraan, zodat we op de vierde rij konden zitten, met een heerlijk uitzicht op Ruben en Nathan.
En toen begon de show. Daarover zal ik hier niet te veel vertellen, voor degenen die nog heen gaan en nog nooit eerder zijn geweest. Wel gingen Ruben en Nathan het koe en stier lied zingen. Bij de zin o wat voelt dit goed lag iedereen dubbel, want Ruben zong het woordje ‘goed’ op zo’n manier dat het net geloei leek. Bij het stukje van Willem kreeg het meisje aan wie het gevraagd werd het voor elkaar om twee keer het verkeerde antwoord te geven. Best wel stom, maar goed. Ergens aan het eind lachte er opeens iemand heel hard, terwijl de rest van de zaal stil was. Dat had tot gevolg dat de hele zaal, inclusief Ruben en Nathan, helemaal dubbel lag.
De show was weer afgelopen, en we moesten in de foyer wachten totdat Ruben en Nathan zouden komen. De flyers, waar we een handtekening op wilden laten zetten, waren op. Er hingen aan de muur nog wel een paar uitvergrote flyers, ook wel posters genoemd. Die hingen gewoon met magneetjes vast op een magneetbord, dus toen hebben we die er maar afgehaald.
We zagen Ruben in de foyer, maar hij was in gesprek met zijn moeder, dus we zijn er niet gelijk op af gegaan. Helaas was Ruben even later verdwenen. Nathan was er nog wel, maar ook hij was in gesprek en eigenlijk durfde niemand hem aan te spreken. Toen we uiteindelijk besloten toch maar naar hem toe te gaan ging ook hij net weg. We hebben ze dus helaas geen van beiden gesproken en ook geen handtekeningen op de posters kunnen krijgen.
Toch was het echt heel leuk, en ik ben zeker van plan om nog een keer te gaan, want ik moet toch handtekeningen op mijn posters hebben. En natuurlijk ook om de show nog een keer te zien.

De heenreis
Dit keer gingen we met de trein naar Arnhem. Veel handiger dan met de auto, dachten wij, want je kan ongeveer naast het Posttheater uitstappen en hoeft dus niet 3 kwartier door Arnhem te rijden om het theater te zoeken. We hadden onze treinreis heel leuk gepland, ongeveer 10 keer op internet gekeken en de treinplanner 3 keer uitgeprint. We zouden om 13.01 uur aankomen op station Velperpoort.
Om iets voor 11.00 uur stonden we op het station in Hoogeveen. Mooi op tijd, want de trein zou om 11.15 uur vertrekken. Daar begonnen de problemen. Ik had vrijdagavond nog geld naar mijn rekening overgeboekt, maar dat stond er nog niet op, dus kon ik mijn treinkaartje niet betalen. Gelukkig had Esmée nog net genoeg geld voor een kaartje voor mij en dan hadden we zelfs nog genoeg geld over voor de lama-kaartjes. De trein was mooi op tijd en daar gingen we, op weg naar Arnhem. De conducteur kwam langs en vertelde ons dat we er rekening mee moesten houden dat we een stuk met de bus zouden moeten reizen. Er was een storing tussen Deventer en Zutphen, dus daar reden geen treinen. De paniek sloeg toe, want we wisten niet of we dan nog op tijd zouden zijn voor de opnames. Gelukkig zou de reis geen uur langer duren, dus het moest te doen zijn.
Toen kwamen we aan op het station in Zwolle. We hadden geen idee waar we heen moesten, aangezien we niet naar Zutphen konden. Dus wij de conducteur aanspreken, die ons vertelde dat we in de trein naar Utrecht moesten stappen, want dat was het snelst. Wij hadden geen andere keus, dus we gingen naar Utrecht. In de trein zaten nog een paar mensen die naar Arnhem moesten voor een voetbalwedstrijd. Ook zij waren bang te laat te komen, wat de sfeer er op een of andere manier beter op maakte, wetende dat we niet de enigen waren met een probleem. Weer kwam er een conducteur langs (ja, wat moet je toch zonder ze), dus wij vroegen hoe laat we in Arnhem zouden zijn. Volgens haar zouden we om 13.42 uur in Arnhem zijn, net op tijd voor de opnames. Helaas bedachten we toen pas dat we dan nog naar Velperpoort moesten.
Na een heleboel telefoontjes waren we eruit, dankzij Alexandra en mijn zus, Anouk (allebei heel erg bedankt). We zouden om 14.05 bij het theater zijn. Helaas begonnen de opnames al om 14.00 uur en de gereserveerde kaartjes werden al om 13.45 uur in de verkoop gegooid. Dus daar zaten we, in de trein die ons te laat naar Arnhem zou brengen. De stress zat er goed in, we hoopten nog een heel klein beetje dat de opnames per ongeluk te laat zouden beginnen en dat er dan nog kaartjes zouden zijn, maar we rekenden er niet op.
Tijd voor het eerste goede nieuws. Mijn zus (ik hou van je) had het theater opgebeld, gezegd dat ze mijn moeder was, onze situatie uitgelegd en gevraagd of ze in het theater onze kaartjes vast konden houden. En dat wilden ze doen. Het enige nadeel hieraan was dat we na 14.00 uur het theater niet meer in zouden mogen en dat we de kaartjes sowieso zouden moeten betalen. Wij wisten intussen al dat we pas om 14.05 uur aan zouden komen, maar onze hoop was weer iets gegroeid. Als de opnames nu iets later zouden beginnen, hadden we in ieder geval kaarten. Maar nee hoor, de opnames begonnen gewoon op tijd.

De opnames

Toen we dan eindelijk via Utrecht op station Velperpoort aankwamen, zijn we keihard naar het theater gerend. Maar helaas, de deur was al dicht. Ik wilde er bijna een trap tegenaan geven (wat niet erg slim was geweest, want hij is van glas) toen de beroemde barman aan kwam lopen, samen met nog twee mensen, en zij de deur voor ons open deden. Verder was de foyer leeg. Ik ging nog steeds van het ergste uit en zei: ‘We mogen er zeker niet meer in’. De reactie van de man: ‘Jawel hoor, als je eerst even betaalt’. De smeekbede van mijn zus had geholpen! We waren echt superblij. We moesten wel op het balkon zitten waar we niet zoveel zagen, maar wat maakte het uit, we waren er!
De lama’s waren al begonnen met opwarmen. Ze waren een moordspel aan het doen, waar wij middenin vielen. We hadden dus geen idee wat de lama’s aan het uitbeelden waren, maar het was evengoed leuk. Als je trouwens niet weet wat ze aan het uitbeelden zijn, lijkt het opeens een stuk minder logisch en moeilijker om te raden.
Alle lama’s waren in de zaal toen wij binnenkwamen. We vonden dat nogal raar, maar wel leuk. Het bleek dat het een soort afscheid van Bridget was en toen dat afgelopen was liep Ruben Nicolai weg. We snapten eerst niet wat hij ging doen, tot het duidelijk werd dat het nu pas echt begon en Ruben helaas niet meedeed. Het goede nieuws was dat hij voor barman ging spelen.

Ondanks dat onze grote Ruben er niet bij was, was het een leuke voorstelling. De details zal ik niet noemen, die zie je wel op televisie. Volgens mij wordt het 21 januari uitgezonden, alhoewel Patrick zei dat het vlak voor de kerst uitgezonden zou worden, wat vrij onlogisch is, want dan zouden dit de opnames voor de kerstlama’s geweest moeten zijn en ik heb nergens kerstbomen of kerstballen gezien. Bovendien waren het de tv-opnames 3, dus ik denk dat Patrick hier een kleine vergissing heeft gemaakt.
Aan het eind kwam er weer een moordspel. De moordenaar was Ruben Nicolai. Dit werd uitgebeeld door de handen in elkaar te slaan op de typische Ruben Nicolai-manier (weet je niet hoe die gaat, begin je dan af te vragen of je wel genoeg lama’s kijkt en ga in ieder geval het nieuwe seizoen kijken). Deze manier was niet duidelijk genoeg, want het werd niet geraden. Tijl liet nog even zien hoe het wel had gemoeten: gewoon in het midden van het podium gestaan en iedereen die daar verder staat aan de kant duwen.
De opnames waren (bijna) afgelopen en de afkondiging kwam. Patrick zei hier per ongeluk ‘Ruben Nicolai’ in plaats van ‘Ruben van der Meer’ en vervolgens: ‘O nee, dat is niet goed’, waarop de stem van Ruben Nicolai door de zaal klonk: ‘Dat was wel goed en dat stukje van net was NIET leuk (doelend op het moordspel)!’ . Het hele publiek keek de zaal rond, op zoek naar Ruben, die opeens gewoon voorin de zaal stond.
Tijdens het dankwoord werd ‘vooral’ Ruben Nicolai, die verder niet eens mee had gedaan, nog even bedankt.

De 7-up

Toen konden we de zaal uit, naar de foyer. Esmée zag het opstapje, van zo’n 15 cm hoog, even over het hoofd, maar verder kwamen we zonder ongelukken beneden, waar de drukte bij de bar nog groter was dan normaal (hoe zou dat nou komen). Helaas was ons geld een beetje op, zodat we niet eens 1 drankje konden kopen. Gelukkig kwam ik Petra tegen, die vond dat wij echt een drankje bij Ruben moesten gaan kopen (vonden wij ook) en ons daarvoor wel geld wilde lenen. Dus besloten wij samen 1 drankje te gaan kopen.
Ruben was druk bezig met een bierspateltje in een glas water te mikken, door het op de bar te leggen en het omhoog te wippen met de bedoeling dat het in het glas terecht kwam. Na ongeveer 10 pogingen lukt dit hem eindelijk (toch best knap) en konden wij onze 7-up bestellen.
Ruben keek ons wel een beetje raar aan toen we met z’n tweeën 1 glas 7-up bestelden. Ruben: ‘En dat is voor jullie samen?’ . Ik: ‘Ja, we hebben niet genoeg geld meer’ . Ruben pakt heel rustig 2 glazen, vulde ze allebei en zette ze vervolgens één voor één voor ons neer: ‘Dat is dan 1 (zet glas 1 neer) 7-up (zet glas 2 neer), dat is dan 1 euro 70.’ . Daarbij keek hij heel schuldbewust. (Ruben, ik hou van je!) Wij moesten een beetje lachen om zijn blik, toen hij ons 30 cent teruggaf. Wij liepen weg, hij keek ons na en wij keken terug (volgens mij een beetje dom lachend, maar dat kan ook aan mij hebben gelegen). Maar goed, we hadden wel mooi 2 glazen 7-up.

Foto’s en handtekeningen
Ondertussen waren ook de andere lama’s de foyer binnengekomen. Wij dronken eerst rustig onze 7-up op en wilden daarna naar Arie gaan, maar die had het nogal druk, dus gingen we eerst naar Tijl. Eerst op de foto. Op mijn superoude fototoestel zat geen flits, dus ik hoop dat de foto’s zijn gelukt (en anders heb ik 18 december een extra reden om nog een keer op de foto te gaan). Als de foto’s zijn gelukt zal ik ze zo snel mogelijk op deze site zetten. Daarna hebben Esmée en ik allebei nog een handtekening van Tijl gevraagd, die daar altijd iets bijzet. Ik wilde de handtekening op mijn tas, waar nu op staat: Deze tas zit vol met harddrugs, met daaronder de handtekening van Tijl.
Toen maar weer terug naar Ruben Nicolai, want ook van hem wilden we een handtekening. Hij stond nog steeds achter de bar, dus vroeg ik heel netjes of ik een handtekening op mijn tas mocht. Natuurlijk mocht dat, dus de tas over de bar, handtekening erop en de tas weer terug. Esmée wilde een handtekening op haar agenda. Ik weet niet of Ruben wist dat het een agenda was, want hij schreef op de achterkant: Leuk boek, Ruben. Nee echt, een heel goed boek. Hij heeft de agenda niet eens open gehad…
Patrick stond naast de bar, dus ook van hem heb ik even een handtekening gevraagd. Ik weet niet hoe hij wist dat ik 18 december weer kom (dat wist hij waarschijnlijk ook niet), maar hij schreef tot snel, Patrick, BNN op mijn tas, en dat ook nog op de kop. Nou ja, dan kan ik het in ieder geval lezen als ik mijn tas om heb.
Ruben van der Meer stond ook achter de bar, niet om drinken in te schenken, maar om de muziek te regelen of voor de gezelligheid, wat maakt het uit. In ieder geval hebben we hem ook even geroepen voor een handtekening. Daar kregen we nog een mooi tekeningetje bij, dat Ruben zelf moet voorstellen (en het lijkt wel aardig).
Arie was intussen al weg en Sara hebben we helemaal niet meer gezien.

Dansen
De stemming zat er intussen al lekker in en beide Rubens maakten het nog gezelliger met muziek. Ruben van der Meer stond achter de bar mee te swingen en Ruben Nicolai stond al dansend drankjes in te schenken. Ook Cor, de beroemde barman, danste gezellig mee. Ruben en Ruben bleven de hele avond doordansen, ook op de foto, wat een heel leuk effect gaf. Ja, ik ben dus ook nog met Ruben Nicolai op de foto geweest, en hij is behoorlijk lang, ik kwam ongeveer tot zijn borst. Hij hield zijn armen wijd, dus we konden kiezen, links of rechts. Maakte mij niet zoveel uit, dus gewoon gaan staan en een foto maken. Ik heb helaas een sterk vermoeden dat deze foto mislukt is, maar dat haal ik 18 december wel weer in (nog een keer zijn arm om me heen :P). Om maar weer even op het dansen terug te komen: Ruben Nicolai betrok Cor af en toe ook nog even in zijn dans, want die stond er een beetje zielig bij.

De beroemde barman
Die waar ik het dus net over had. Hij was er dus ook weer, maar had erg weinig te doen, aangezien Ruben achter de bar stond en iedereen bij hem wilde bestellen. De zielige jongen was opeens niet zo populair meer en verveelde zich dood. Hij heeft de hele avond niks anders gedaan dan glazen omspoelen, ze opstapelen en ze uit verveling weer afstapelen, en natuurlijk die leuke fotopose met Ruben Nicolai (die foto komt er nog aan). Twee lekkere mannen naast elkaar, mag je zelf kiezen wie jij de lekkerste vindt (voor mij blijft het Ruben, maar ik ga voor jullie geen mening vormen).

De terugreis
We hadden de lama’s die er nog waren intussen wel gehad, maar wilden eigenlijk nog wel een half uurtje blijven. Op dat moment schreeuwde Ruben Nicolai door de foyer dat ze bijna gingen sluiten. Het was toen 17.28 uur en onze trein vertrok om 17.33, dus we moesten óf weer hard lopen óf een half uur wachten. Hard lopen leek ons toch het handigst, dus daar gingen we weer, met de trein terug naar Hoogeveen. De storing tussen Deventer en Zutphen was intussen opgelost, dus we hoefden niet weer via Utrecht. Behalve dat de trein van Zwolle naar Hoogeveen 25 minuten vertraging had, verliep de terugreis zoals gepland.

De trein was de vorige keer niet zo’n succes, dus dit keer maar weer met de auto naar Arnhem. We reden zelfs in 1 keer goed en om 19.15 uur waren we al in het theater. Eerst kaartjes kopen en daarna moesten we nog 3 kwartier wachten. De opnames begonnen om 20.10 uur, een paar minuten te laat dus, maar wat maakt het uit. Ik zat ergens halverwege de zaal helemaal aan de rechterkant (vanaf het podium gezien links), de kant waar de lama’s opkwamen. Ze liepen dus op zo’n 20 centimeter afstand langs, Ruben Nicolai met zijn armen wijd, waardoor ik bijna een klap tegen mijn hoofd kreeg. Er was weer één of andere vage gast, van de Citroënreclame of zoiets. Zoals gewoonlijk begonnen ze met het moordspel. Dit keer was de moordenaar Hans Teeuwen, de moordlocatie Turkije en het moordwapen Jack Spijkerman. De moordenaar was in het begin vrij snel duidelijk, totdat Ruben Nicolai hem uit moest beelden. Hij ging op het podium liggen met zijn hand in zijn broek en daardoor werd het niet geraden. Bij de moordlocatie was de uitkomst ‘in een burka’, wat wel zo uitgebeeld werd, maar waarmee dus verwezen werd naar Turkije. Jack Spijkerman werd uitgebeeld met kleine hamer, grote hamer, stoot hagel in zijn gezicht, wat steeds sneller en onduidelijker werd, zodat ook dit niet werd geraden.
Toen konden de opnames dan echt beginnen. Er was weer een papiertjesronde. Ik had op mijn vliegtuigje ‘jij bent mijn stier’ geschreven en die werd nog gebruikt ook! Helaas niet door Ruben Nicolai, maar door Ruben van der Meer en Tijl. Ruben Nicolai begon wel te lachen toen hij de zin hoorde. De rest van de opname was heel leuk. Dit kwam ook doordat de gast goed meedeed. Het resultaat is 31 december te zien om 20.50 uur (herhaling 1 januari om 21.25 uur).
Na de opnames moest ik helaas al vrij snel weg, al na een half uur. Op dat moment waren de lama’s nog steeds niet in de foyer, dus ik sta nog steeds niet op de foto met 1 van de lama’s (baal baal baal). De opnames waren gelukkig wel heel leuk, wat al veel goed maakte.
Ik ging weer naar huis, waar ik om 00.05 uur aankwam. Ondanks dat ik de lama’s niet meer heb gesproken na de opnames, was het toch een leuke avond.

Eindelijk kwamen Ruben & Nathan eens in de buurt, in Steenwijk. Mijn kans om er nog een keer heen te gaan, maar er moest natuurlijk iemand heen. Dat was op zich niet zo moeilijk, want wie wil er nou niet naar Ruben & Nathan? Dus belde ik Alexandra met de vraag of ze mee wilde, en dat wilde ze wel.
En toen was het zover. Ik moest met de trein heen, maar dat was maar 20 minuutjes, dus daar was ik zo. Ook nog mooi op tijd, en we hoefden niet zo lang te wachten totdat we de zaal in konden. We zaten heerlijk vooraan, op rij 2. Het begin was echt grappig, wij kenden alle liedjes al en konden ze zo meezingen. Wij lagen dus echt helemaal dubbel, tot ergernis van een paar mensen die achter ons zaten.
De rest van de show was natuurlijk helemaal geweldig! Het was alleen wel jammer dat het publiek niet echt goed meedeed, het was een beetje een droog publiek, maar ja, dat is toch een beetje het noorden.
Aan het eind van de show weer terug naar de foyer. Het was een beetje een raar theater, want boven, waar de zaal was, was een bar, maar het duurde vrij lang tot Ruben of Nathan daarheen kwam. Beneden was ook een foyer, dus zijn we daar toen maar heen gegaan. En niet voor niks, want na een poosje kwam Ruben daar al heen. Wij natuurlijk gelijk naar hem toe voor een foto. Ziehier het resultaat:

Jaja, eindelijk had ik mijn foto! Er zijn er natuurlijk nog veel meer gemaakt, maar die staan wel ergens onder 'foto's & plaatjes'.
Nathan kwam helaas niet meer naar de foyer, want die had een feestje. Maar ja, nu had ik Ruben dan in ieder geval wel gesproken. We vroegen hem nog hoe het nou zat met Je Zal Het Maar Hebben en dat rijden in auto's, of hij nou een rijbewijs had of niet. Niet dus, dat voor jzhmh waren allemaal kleine stukjes, hoe sneaky!
En toen maar weer richting huis. Alexandra bracht mij met de auto naar huis. In de auto met een zeer tevreden gevoel, het koelied en het ik weet het niet lied keihard aan en de foto's op zak, hing er een goede sfeer. Het was zeker een geslaagde avond!

Geen gewone lamashow dit keer (nou ja, theoretisch gezien dan...), maar een benefietshow! En wat is het verschil? Nou ja, voor ons betekende het alleen dat het gewoon duurder was dan normaal. Maar wel in Breda, dus lekker dichtbij!

Ik moest een kwartiertje met de trein, maar die trein besloot ook een kwartier vertraging te hebben, dus deed ik er een half uur over (omdat de trein van daarvoor 25 minuten vertraging had en dus voor mijn neus wegreed). Maakte niet uit, ik was ruim op tijd! Terwijl we naar het theater reden/liepen ging Laura me van alles aanwijzen ('We zijn hier een maand geleden ook al geweest hoor.' 'Weet ik, maar ik leg het gewoon nog een keer uit.'). En toen we het theater in liepen, hoorden we net het bericht dat de deuren van de zaal opengingen, dus we konden ze doorlopen. Na even te hebben geklaagd dat rij 16 voor ons doen toch wel erg ver weg was (hoezo verwend?), kon de show beginnen. Uiteraard weer met het BSB dansje, waar ik heel erg mn best deed om niet naar Tijl te kijken (bemoeilijkt door Laura, die maar bleef zeggen 'kijk Tijl dan' en vertelde hoe belachelijk dat eruit zag) dus maar naar Ruben N ging kijken, die het eigenlijk gewoon best heel goed deed (na een jaar oefening...).

Het eerste spel was, hoe verrassend, de draaideur! Ik weet niet meer precies hoe alles zat, het probleem van in 2 shows hetzelfde spel spelen en dan ga je dingen door elkaar halen, maar volgens mij was het ongeveer zo: Horace & Tijl waren luipaarden, nou ja of 1 luipaard, aldus Tijl. Toen ze begonnen, ging Tijl gelijk op zijn knieën zitten en keek toen naar Horace, maar die deed niet mee, dus stond Tijl in zijn eentje voor lul. Horace deed vervolgens alsof hij een dierenprogramma presenteerde, en stelde Tijl als luipaard voor, dus Tijl ging doodleuk overeind zitten en zei: 'Goedemiddag.' Horace antwoordde toen heel verbaasd: 'Kan jij praten?' waarop Tijl zei: 'Ja natuurlijk, jij toch ook!'
In een andere scene waren Ruben N & Ruben M boeren, dus toen Tijl iets riep over boeren, riep Patrick '+2' en zei Ruben N: 'Volgens mij worden we geroepen', waarna hij en Ruben M met de scéne van Horace & Tijl mee gingen doen. Dus door het '+2' en '-2' van Patrick, speelden ze gewoon de hele tijd dezelfde scene, maar de ene keer met het gezicht naar het publiek en de andere keer aan de andere kant van het speelvlak met de rug naar het publiek. Voor de scène hadden ze ook nog een meisje uit het publiek nodig, die er de hele tijd, dus bij beide scènes, bij moest staan. Het klinkt zo heel vaag, maar het was echt heel grappig.

Daarna kwam beter niet. Op een gegeven moment kwam de suggestie 'beter niet op het verjaardagsfeestje van iemand die 16 wordt'. Er zaten blijkbaar een paar meiden in de zaal die zo'n feestje hadden, te oordelen aan hun hawaii-slingers. Vanaf dat moment ging het mis. Tijl liep als eerste naar voren met de (bij deze gecensureerde) opmerking: 'Je bent nu 16, dus dan mag ome Harry alles doen.' Ruben N lag op de achtergrond helemaal dubbel van het lachen, dus Tijl liep terug en vroeg toen heel verbaasd aan Ruben: '16 toch?' Waarop Ruben nog steeds lachend antwoordde: '18!' Tijl keek toen heel verbaasd naar Ruben en zei: 'Maar jij zegt altijd kom mee, het is oké, ze zijn 16!' Het was echt een briljante opmerking, maar wel heel fout, omdat ze toen met z'n allen (inclusief Tijl zelf) nog even doorgingen over een combinatie van Tijl, seks en meisjes van 16. Horace: 'Alsjeblieft, kaartjes voor de lama's, en als je lang genoeg wacht dan kan je met Tijl Beckand mee.' Waarop Tijl zei: 'En ik laat ze klaarkomen.' En Ruben van der Meer: 'Met de nadruk op laat.'

Er zat ook nog iets bij een juwelier, waarbij Tijl op een gegeven moment een grap maakte over dat iets 24 karate goud was, waar niemand echt om moest lachen, dus ging hij uit leggen dat karate toch een hartstikke leuke variatie op karaats was. Vanaf toen ging Tijl bij elke grap die niet werkte 'karate' zeggen en even later deed Ruben Nicolai dat ook omdat Tijl zei dat hij dat moest zeggen, waardoor iedereen in het begin bij een slechte grap alsnog moest lachen.

Daarna kwam de dierenwinkel tussen Ruben M & Horace. Horace stond in de dierenwinkel en Ruben kwam een dier terugbrengen, namelijk een wandelende tak die van adel is. Na een tijdje had Ruben de wandelende tak geraden, maar dat hij van adel was, daar kwam hij niet uit. Dus Tijl kwam even meehelpen door over Adele Bloemendaal te beginnen. Ruben dacht het nu door te hebben, en dacht dat de wandelende tak een del was, dus iedereen begon keihard te lachen, vooral omdat Horace heel veel nadruk op de A ging leggen en Ruben het nog niet snapte, maar uiteindelijk kwam hij er toch uit.

Daarna werd de scène met de zoemer gespeeld tussen Ruben N & Tijl. Die speelde zich af in de gouden kooi. Tijl begon al gelijk met 'Heey Jaap,' waarom Ruben heel wanhopig 'nee!' begon te roepen, en de situatie nog probeerde te redden door te zeggen 'Ik ben Brian', wat afgezoemerd werd door Patrick, daarna probeerde hij 'ik ben die blonde met dat nephaar' (ofzo, Amanda dus), werd ook afgezoemerd, dus toen toch maar 'okey ik ben Jaap', wat Patrick wel goed vond. Dus ging Ruben maar heel wanhopig zijn shirt strak trekken en zijn buik inhouden, waarop Tijl zei: 'Hou je nou je buik in?', en Ruben uiteindelijk maar zijn buik zover mogelijk uitduwde en toegaf dat hij Jaap was, en dik. Tijdens de scène werd het duidelijk dat Ruben het programma nauwelijks kende, maar Tijl wist er iets te veel vanaf, ik verdenk hem er nu van dat hij het programma daadwerkelijk kijkt! Nja, de scène was verder ook erg leuk, ik weet alles niet meer precies.

Toen was het alweer tijd voor het moordspel. De moordenaar was Tinkerbell, de locatie was het voetbalstadion in Bern en het moordwapen was een vleermuis. De tinkerbell uitbeelden ging wonderbaarlijk genoeg goed, aangezien Tijl moest beginnen en hij niet eens wist wat het was, maar Ruben N raadde het uiteindelijk wel! Het stadion in Bern was het onderdeel 'de lul', Tijl had bedacht dat hij ging scoren, daarna heel enthousiast rondjes ging rennen en daarna dook hij bovenop Horace, met z'n tweeën rolden ze nog even over de grond en daarna deed Tijl zijn veel te grote shirt over zijn hoofd en ging nog een rondje rennen. Toen Horace dit vervolgens aan Ruben M uit moest beelden, en hij bovenop Ruben dook, ging Tijl daar ook nog eens bovenop liggen. Het meisje dat toen meedeed, kreeg het nog zwaarder te verduren: zowel Tijl, als Horace en Ruben doken bovenop haar! En uiteindelijk werd het natuurlijk niet goed geraden. Toen de vleermuis, Tijl had geen zin meer om dat uit te beelden dus riep maar de hele tijd 'ja dat is een vleermuis, dus ga maar door!', alleen bij Ruben N vergat hij dat te roepen, dus riep hij dat nog maar even toen Ruben N iets raadde dat niet klopte. Zo werden er uiteindelijk 2 dingen goed geraden (nouja, geraden...).

Toen was het pauze. In de pauze vonden we Linda & vriendin, dus daar nog even mee staan praten en heel snel was de pauze ook alweer om. Na de pauze werd 'gebruik me' gespeeld. Ruben N & Tijl speelden de scene en Ruben M & Horace waren de voorwerpen. De scène ging over waterpolo. Eerst waren Ruben m & Horace de caps en neusklemmetjes van Ruben N & Tijl, daarna waren ze nieuwe trainingsapparaten. Tijl ging op de grond liggen, op zijn rug met zijn voeten in de lucht, en Horace moest daar bovenop liggen, als zo'n soort circusact, met zijn benen op de voeten van Tijl en zijn handen in de handen van Tijl. Maar van Ruben moest Tijl Horace toen op 1 voet tillen en dan meer naar het midden (au, arme Horace!). Daarna was Ruben M aan de beurt, hij was een ballenpomp en Horace de bal, dus Ruben werd met zijn neus in de navel van Horace geduwd, echt heel lekker.

Ook werd verboden te lachen gespeeld, was volgens mij best wel leuk, maar ik zou zo niet meer weten wat er allemaal in zat.

Daarna kwam ik wil graag zien alweer (denk ik). Daarvan weet ik ook zo ff geen scène meer, maar hij was vast leuk!

Na een uurtje wachten, wat eigenlijk wel heel snel ging, doordat we eerst een drankje gingen halen (waren we in de pauze vergeten en je krijg consumptiebonnen bij je kaartje), daarna een ijsje en een mislukte poging tot buttons, konden we de zaal alweer in. Dit keer iets verder naar voren, op rij 10. Na opnieuw het openingsdansje, waarbij Laura nu ook zo slim was om naar Ruben te kijken en niet naar Tijl en er achter kwam dat Ruben toch best wel kan dansen, kon de show weer beginnen. Alweer, heel verrassend, met de draaideur.

Nou ja, zoals ik al zei, met 2 shows op 1 avond ga je dingen als snel door elkaar halen, maar volgens mij kwamen de volgende scènes uit de tweede show: De scène van Ruben & Ruben begon met de zin ‘ik heb vandaag niks gebruikt’, en daar maakten ze van dat één van hen een verdovingsgeweer had en er heel trots op was dat hij dat niet had gebruikt. Waar precies op, daar waren ze in het begin zelf geloof ik ook nog niet helemaal uit, want Ruben Nicolai maakte ervan dat het kinderen waren waarbij Ruben M aan het oppassen was, en Ruben M vond dat het over dieren in een dierentuin ging volgens mij, en daar dan oppassen.

De scene tussen Ruben M & Horace speelde zich af in de videotheek, waar Horace een film kwam huren, maar die was er niet, dus zei Ruben dat hij de film wel zelf kon spelen. Ruben N en Tijl gingen ook in de rij staan en riepen ook allerlei verzoekjes voor films die ook allemaal verhuurd waren. Ruben M zei dat hij al deze films wel kon spelen, dus dat het lang zou duren voordat iedereen geholpen was.

Daarna werd 'de allerslechtste allertijden' gespeeld. Volgens mij kwam er daarbij nog een hele slechte suggestie van het publiek, maar ik weet het verder echt niet meer.

Daarna kwam de scène met de zoemer tussen Ruben & Ruben. En, het is heel erg, maar daar weet ik dus ook al niks meer van. Schaam schaam. Sneller verslagen schrijven Chiara!

Toen kwam het moordspel. De moordenaars waren Suske & Wiske, dat werd de hele tijd goed doorgegeven. De locatie was Blankenbergen, een of ander vakantieplaatsje in België (vond Patrick leuk) en het moordwapen was een trekpoptouwtje. Bij de locatie ging het fout. Horace begon met bergen uitbeelden, en daarna de huidskleur blank. HIj wees naar het meisje dat meedeed (was een donker meisje) en schudde toen met zijn vinger, zo van 'niet dat' maar, nou ja, blank dus. Dat was vrij onmogelijk te begrijpen, dus besloot hij het maar te verkloten, door te zeggen 'óf...' en vervolgens ging hij sexy dansen, op de kont van Ruben van der Meer slaan en daarna in een soort opdrukhouding op de grond liggen, borst vooruit. Het trekpoptouwtje werd goed uitgebeeld, en ging uiteindelijk ook gewoon goed, hoewel het er best lachwekkend uitzag. Toen moest Ruben van der Meer de locatie uitbeelden aan Ruben Nicolai, even snel het eerste deel waar hij niks van snapte, 'óf' en door naar het leuke gedeelte. Daarna moest Ruben Nicolai dit uitbeelden aan het meisje, dus Ruben van der Meer en Horace sprongen het publiek in en gingen op twee stoelen zitten op de eerste rij die vrij waren (twee stoelen waar bij de eerste show ongeveer ruzie over was...blijkbaar hadden een paar mensen niet gezien dat ze naar de late night moesten). Daarna moest het meisje dit nog aan Tijl uitbeelden, waarbij er natuurlijk weer muziek werd ingestart, maar ze ging gewoon door, ik vond dat ze goed meedeed! Nou ja, uiteraard werd de locatie niet geraden.

In de pauze moesten we weer zinnen op papiertjes schrijven, alleen waren de papiertjes op tegen de tijd dat wij in de foyer waren, of we konden ze gewoon niet vinden. Laura had wel een collegeblok mee, dus ik besloot daar maar een paar papiertjes van te maken, toch nog met Ciske de Rat teksten.

Na de pauze kwam dus de papiertjesronde tussen Horace en Tijl. Ik weet niet meer precies waar die over ging, maar hij liep echt heel stroef. Tijl zei wel dingen, maar Horace bracht weinig in, dus Tijl stond op een gegeven moment echt op het podium van 'oké hoe maak ik hier nog wat van?' Ruben & Ruben zaten lachend toe te kijken, dus Tijl draaide zich op een gegeven moment naar hen en zei: 'Red ons vooral niet hoor, het gaat prima!' De hele zaal heel hard lachen. Nou ja, daardoor werd de scène uiteindelijk toch nog grappig, ook al was hij echt heel slecht.

Daarna kwam verboden te lachen. Een locatie hiervan was 'de Franse keuken,' waarop Horace tegen Ruben van der Meer zei: 'Heey, Mariska!' Dus Ruben ging toen even uitleggen, Mariska van Frans Bauer, dus de keuken van Frans, een Franse keuken. Ruben Nicolai ging zich er ook nog mee bemoeien, door dezelfde imitatie van Frans te doen als ooit in een uitzending bij de roetsjbaan, die van 'blinde haat', hij zei 'mag ik koffie?' Daarvoor deed Tijl nog een poging Frans te praten, en wilde Ruben Nicolai daar met een accent op reageren, maar dat mislukte, waarop Tijl zei: 'Heey, Samson,' want zo klonk het accent inderdaad.

Daarna kwam gebruik me. Ruben en Ruben moesten de scène spelen, Tijl en Horace waren de voorwerpen (ja, alweer Horace, arme man). De scène speelde zich af in het atelier van een schilder. Horace was het schildersdoek, Tijl was de ezel (vond hij erg leuk). Even later besloot Nicolai dat hij impressionistisch ging schilderen, wat wilde zeggen dat hij het doek op de grond legde en er van alles overheen flikkerde. Dus Horace werd op de grond gelegd, en Tijl werd over hem heen gerold. Toen kregen Ruben & Ruben nog een veel leuker idee, ze gingen Tijl en Horace in het vloerkleed rollen en ze daarna richting de rand van het podium rollen. Ze werkten niet echt mee (Ruben N: 'Kom op, werken voor je geld!'), maar na even doorduwen, lag Tijl op de grond. Horace had net weten te ontsnappen en lag nog op het podium. Tijl die op de grond viel, gaf best wel een klap, en Ruben Nicolai stond bezorgd met zijn hand voor zijn mond naar beneden te kijken of alles wel goed ging met Tijl. Die stond na een tijdje toch weer op (maar dat duurde wel even), en toen zat zijn haar door de war. Echt, ik had nooit verwacht dat het haar van Tijl rechtop kon staan, maar dat kan dus! Hij liep een beetje moeizaam, was toch wel hard gevallen, maar goed, het was tijd voor de volgende scène!

Daarna kwam ik wil graag zien, onder andere een bijeenkomst van kaasboeren (Tijl: 'Deze kaas komt uit de tijd van de Romeinen, daarom noemen we het Romeinenkaas....O, dan heb ik geen punt meer.') Ook vertelde Patrick dat Hind de finale van het eurovisiesongfestival niet had gehaald, met commentaar van Horace: 'Ik had het opgenomen!'

Toen was de show afgelopen, natuurlijk het einde nog even. De meiden die meededen werden na de show mee backstage gesleept, en toen wij alweer in de foyer stonden, kwam Tijl ook opeens de foyer in lopen. Hij werd natuurlijk gelijk bestormd door fans, ging op een paar foto's en liep toen snel weer door. Ik heb nog steeds geen idee wat hij daar nou deed, maar goed.

Na een superleuke avond, gingen we uiteindelijk weer naar huis.

De lama's in de HMH, als eerste niet-muzikale act. Blijkbaar waren er genoeg fans om 5x de HMH te vullen, maar ik vond het wel genoeg om daar 1x bij te zijn. Net als de rest van de forumgroep (die gratis kaartjes hadden): Michelle, Tjiska, Lisan, Elise, Daphne1, Daphne2, Marai, Evelien, Renske, Sandra, Fardau, Linda, Ilse, Ellen, Alina, Annet, Carrie en Laura (en later ook Vera, die eerst nog met haar ouders en vriendinnen ergens ging eten), dus er werd besloten om er een dagje Amsterdam van te maken. Om 1 uur verzamelden we op station Amsterdam Centraal, klaar om de stad in te gaan. Wat een traditioneel bezoek aan de NewYorker opleverde, om vervolgens 3x de Kalverstraat op en neer te lopen en in de MacDonalds te belanden, waar we vervolgens ruim 3 uur hebben gezeten, terwijl er ontzettend nuttige filmpjes en foto's gemaakt werden.

Rond half 7 werd er koers gezet naar station Bijlmer Arena, waar we rond 7 uur aankwamen en we vrolijk de HMH weer uitgezet werden, omdat de mensen van de vroege show er allemaal nog uit moesten en wij dan in de weg zouden staan. Nou ja, met een camera en een groep op hol geslagen forummers, is een uurtje wachten op het station zo voorbij! Allerlei imitatiefilmpjes en natuurlijk de onvermijdelijke groepsfoto.

Lisan en Linda bedachten toen dat ze ons gingen interviewen over de lama's, maar bedachten vervolgens dat het veel leuker zou zijn om mensen te gaan interviewen die net naar de lama's waren geweest en die ze niet kenden. Mensen genoeg, er liep echt een hele stroom mensen vanuit de HMH richting station, dus met een paraplu als microfoon en een camera liepen ze op de stroom mensen af, om vervolgens een lief klein schattig jongetje de schrik van zijn leven te bezorgen :-p

Rond 8 uur mochten we dan wel naar binnen, dus nadat Carrie en ik het kaartje van Carrie hadden opgehaald en ik zonder succes had gevraagd of er misschien nog kaartjes waren voor iets dichterbij dan rij 21, was het tijd om de jassen op te hangen, muntjes te kopen, nog even te staan praten en toch onze plaatsen maar eens op te zoeken. Rij 21 was wel heel ver weg, maar dat komt doordat wij gewoon te verwend zijn ('alles boven rij 10 is ver weg' xD). Er lagen flyers op de stoelen van de Budget Jongerendag, waar op stond dat vanaf 20 maart Budget TV te zien is bij de AVRO, wat ik dan wel weer positief vond!
Nu we zo vroeg in de zaal waren (half uur van tevoren ongeveer), konden we de foto's zien die op de schermen vertoond werden. Die waren echt heel grappig, vakantiefoto's en allerlei andere dingen, die ik nog nooit eerder gezien had. Maar helaas stopte dat al om kwart voor 9.
En om 9 uur begon de show. Weer de geweldige opening, als eerste Ruben van der Meer, met zijn lamarap, die toch grappig blijft en die ik nu een stuk beter verstond dan de vorige keer. Daarna Jeroen als Elvis, ook heel grappig. Toen Ruben Nicolai als Marco Borsato (& Do), waarbij Laura de hele tijd riep 'Nee, niet dat liedje, eikel, doe nou niet!' wat uiteraard geen zin had. Daarna Tijl, die nog steeds niet geloofwaardig kan playbacken (haha) en die opeens 6 danseressen had in plaats van 4, en aan het eind van de act van Tijl kwam de rest weer meedoen met de stokken. Toen werden we weer gehypnotiseerd en besloot ik om na de show toch echt eens bij de merchandise te gaan kijken om te zien of ze al die spullen echt verkochten. Nou, ja dus, alleen was wel alles zo ongeveer uitverkocht (want ja, wie wil er nou geen Ruben Nicolai spiegel boven het bed(h) )

De show begon weer met de draaideur, met de uberoriginele zin 'wat eten we vanavond', en de rest van de scenes die ik ben vergeten. En de rest van de show ook (en youtube biedt op het moment weinig ondersteunend materiaal, dus uhh...kijk zelf :P )
Dus het was pauze. Wij liepen even naar voren, naar de rest van de groep, waar Carrie ons heel enthousiast kwam vertellen dat er twee plaatsen voor haar, op rij 3, leeg waren. Dus besloten we om daar te gaan zitten, stuk beter zicht! Het begon uiteraard weer met de 'Lekker Gewoon' hysterie, niet normaal hoeveel mensen er stonden te dringen voor een foto. Ik zei van tevoren nog dat ik wel een foto met Jeroen wilde, want die heb ik niet, maar toen Lekker Gewoon begon had ik gelijk zoiets van 'laat maar'.
Het songfestival werd gespeeld, waarbij Ruben Nicolai uit Disneyland kwam (wij dachten gelijk 'Annet'), en ook nog Guus heette, dus dat was bijna eng! Hij moest twee mensen uit de zaal laten zoenen (het ging over ontbijtspek, logisch), en koos helaas 2 mensen die naast elkaar zaten en een stelletje waren. Maar zijn Donald Duck imitatie was wel goed! Jeroen had een nummer over bier, waarbij Tijl bedacht dat hij besprongen moest worden door 40 mensen, maar dat werden er iets meer. De halve zaal liep leeg op het podium en Jeroen werd bedolven onder de mensen, het was bijna zielig! Ziehier het resultaat:

Goed, aan het eind van de show was het weer tijd voor You'll Never Walk Alone'. Toen Patrick 'de 13 grootste hits voor....' aankondigde, wisten wij al dat dit het laatste stukje zou zijn, dus de telefoons werden aangezet en ik belde Fenna. En daar was ie weer: de speech van Tijl en YNWA. Ruben Nicolai stond weer met waterige oogjes op het podium en Tijl vroeg hem wie hij belde, waarop hij antwoordde 'een vriend van me, die heeft slecht nieuws gehad' en hij bijna in huilen uitbarstte, echt zielig. GElukkig was dit voor mij een 'tussentour', ik wist dat ze YNWA gingen doen en het was niet de laatste keer, dus YNWA was gewoon echt mooi.

Na de show bleven we nog even hangen, terwijl Simon (die we in Maastricht tegen waren gekomen bij het uitgaan) het podium vast afbrak en Carrie en ik toch vonden dat we iemand moesten versieren die onze drankjes ging betalen. We werden daarna de zaal uit gezet, en terwijl Carrie en ik het feest opzochten, wilde de rest weg om de trein te halen en moesten wij ons feestje alweer verlaten.
Maar goed, tijd om naar een ander feest te gaan, er werd koers gezet naar Amsterdam Centraal. Daar eerst een overheerlijke, maar veel te dure, chocoladewafel gehaald en de kroeg waar we heen wilden bleek niet zo groot en best vol te zijn, dus daar pasten wij met z'n 15en (ongeveer) niet bij. WE zochten toen dus maar een hele lege kroeg op, waar de muziek best leuk was. Daar bleven we gezellig de hele avond, tot het om 4 uur ging sluiten en wij nog op de trein moesten wachten. Er bleek een nachttrein naar Rotterdam te gaan, om kwart voor 5, die wij namen, maar vanuit Rotterdam reden er geen nachttreinen meer. Daphne1, Alina en Carrie gingen eerst nog naar Schiphol en namen een paar treinen later, maar we kwamen hen uiteindelijk op station Tilburg weer tegen, zo rond half 9. We hadden dus achteraf beter met hun mee kunnen gaan.

Rond 9 uur kwam ik dan toch thuis aan, over mn slaap heen, maar wel weer na een supergezellig weekend. Nu alleen nog maar de shows in Breda te gaan, en dan is het echt afgelopen. Maar we gaan er van genieten!

Op 20 oktober zou de eerste try-out van de nieuwe show van Ruben Nicolai, Ruben van der Meer en Tijl Beckand zijn: Club Melchior. Dit zou plaatsvinden in de theaterfabriek in Amsterdam, dus ik besloot om daar met een paar vriendinnen heen te gaan.
De show begon met 'It's a hard knock life' uit Annie, maar dan met een Nederlandse tekst, 'Ik had er veel meer van verwacht', die geïnspireerd was op hard werken bij Club Melchior. Want tja, de lama's waren wel succesvol geweest, maar na Budget TV waren de mannen weer onderaan de ladder terecht gekomen en moesten ze weer gewoon hard werken voor hun geld. Dweilen dus.
Maar in de club moest ook gefeest worden, want het moest wel klanten trekken, vond de voice-over. 2 laatkomers hadden pech, want zonder dat ze überhaupt in het publiek hadden gezeten, werden ze al het podium opgehaald (vanaf backstage zelfs). De man moest mee naar boven, naar een afgesloten kamertje, maar er hing wel een videocamera. De vrouw bleef beneden aan de bar wat kletsen. Over onder andere de man, uiteraard.
Daarna kwamen we erachter wat het domste is wat je kunt doen tijdens de show: filmen en/of fotograferen. Een vrouw met een camera werd uit het publiek gehaald, haar camera werd afgepakt en de vrouw zelf werd met handboeien aan een paal vastgebonden, in een kooi, met een boa om haar nek en Ruben van der Meer die er 'sexy' omheen danste, terwijl Ruben Nicolai vrolijk filmde en vertelde dat dit filmpje de volgende dag op youtube zou staan, met de titel 'Thea gaat los in Club Melchior'. De boodschap van dit verhaal: De context is belangrijk, en korte filmpjes uit een show kunnen heel verkeerd geïnterpreteerd worden als de context ontbreekt. Tja, goed punt.
Vervolgens mocht er nog een veel te jong meisje meedoen, die onder andere Ruben Nicolai een lapdance moest geven.
Al snel was het pauze. Thea zat nog steeds opgesloten in de kooi, en werd bijna vergeten, zodat ze daar de halve pauze alsnog heeft gestaan.
We kamen de pauze prima door, onder het genot van een drankje en een sexy foto van Robert Pattinson, met gebit en sigaret.

Na de pauze was het opeens 15 jaar later. De mannen waren behoorlijk dik geworden ondertussen. Een leven hadden ze ook niet echt meer. Club Melchior was ondertussen behoorlijk uitgemolken, alles wat ze deden kostte moeite, en rolschaatsen was al helemaal geen succes meer. Er was ook nog iets met een barman, die zich verstopte achter de bar, maar ik heb geen idee meer hoe en waarom dat was. Maar hij was wel knap.
Ondertussen kregen de mannen het behoorlijk warm in hun fatsuites, dus werden die geheel of gedeeltelijk uit gedaan. Ook heel sexy, kuch kuch.
Natuurlijk mocht ook de succesformule, improvisatie, niet ontbreken. Want hoe improviseer je nou zo slecht mogelijk? Nou, zorg voor 1 attribuut en maak daar zoveel slechte grappen over als je kunt bedenken. Reageer verder vervolgens ook vooral niet te veel op elkaar, en als je Ruben van der Meer heet, maak dan vooral heel veel slechte woordgrappen. Zo slecht dat het grappig is.
Oké, terug naar 'toen het nog wel grappig was'. Er werd 1 iemand uit het publiek gevraagd om haar dag te beschrijven. Die weinig meer inhield dan reizen, maar daar konden de mannen natuurlijk wel een grappige scène over maken. They haven't lost it, jeej! Dus even ouderwets keihard lachen om 'de lama's'. Fijn dat dat er toch ook nog in zat.
De show eindigde met een speech van Tijl, zoals altijd weer mooi, wat kan die man toch speechen!
En toen was het alweer afgelopen. De meningen over deze show waren verdeeld, maar ik vond hem weer erg leuk! En de pers is er volgens mij ook redelijk positief over, dus dat is natuurlijk altijd mooi meegenomen! Na deze try-out is de volgorde van de show nog aardig omgegooid, dus ik ben heel benieuwd wat er nou uiteindelijk van is geworden. We zullen het zien!